"Hayatımızda hızla değişen pek çok şey var, ancak unuttuğumuz en büyük 'yeni normal', belki de insan olmanın temel taşları olan nezaket, saygı ve terbiye gibi değerler."

Bir süredir hayatımıza yerleşen bu ifade söylendikçe sıradanlaşıyor, sıradanlaştıkça da sorgulanmaz hale geliyor. Oysa her “yeni” olan gerçekten daha iyi mi? Yoksa biz bazı değerleri sessizce geride mi bıraktık?
Yeni normal; selam vermeden geçip gitmek, göz göze gelmemek, birbirimize temkinle hatta korkuyla yaklaşmak. Konuşmadan anlamaya çalışmak, anlamadan hüküm vermek günlük hayatın doğal parçası haline geldi. Nezaket “fazladan bir incelik”, görgü “eski moda”, kibarlık ise “zayıflık” gibi algılanmaya başladı.

Oysa bir zamanlar—çok da uzak olmayan 90’lı yıllarda—sokaklar çocuk sesleriyle doluydu. Anneler camdan seslenir, çocuklar güvenle oyun oynardı. Komşular birbirinin adını bilir, selam vermek bir refleks gibi yaşanırdı. Tanımadığımız birine bile “kolay gelsin” demek yadırganmazdı. Kimse bunun karşılığında bir şey beklemezdi; çünkü insaniydi.

Bugün ise çocuklarımızı sokağa salmaya korkuyoruz. Diyalog kurarken kelimelerimizi tartıyoruz, yanlış anlaşılmaktan çekiniyoruz. Aynı ortamda bulunuyor ama birbirimize temas etmiyoruz. Fiziksel değil; duygusal ve insani bir temastan söz ediyorum.Belki de asıl yeni normalimiz bu olmamalı. Hatta gerçekten olmamalı.

Nezaketi yeniden öğrenmek zorundayız. Selam vermeyi, teşekkür etmeyi, özür dilemeyi… Kibar olmanın bir zayıflık değil, bir güç olduğunu hatırlamalıyız. Görgü, bizi sınırlayan değil; birlikte yaşamayı kolaylaştıran bir pusuladır. Bunu yeniden idrak etmeli ve yaşantımızda uygulamalıyız.

Korkmadan konuşabilmek, farklı düşünenle aynı masaya oturabilmek, çocuklarımızın sokakta güvenle oynayabildiği bir hayat hayal değil. Bu, bir zamanlar yaşadığımız ve yeniden inşa edebileceğimiz bir gerçeklik.

Yeni normalleri kabul etmek yerine, eski ama sağlam değerleri bugüne taşımayı denesek? Belki o zaman

“normal” kelimesi, yeniden içimizi rahatlatan bir anlam kazanır.

Çünkü bazen ilerlemek, ileri gitmek değil; hatırlamakla başlar.