Bazen koca bir günü taşıyan şey, hiç de büyük bir olay olmaz. Sabah uyandığında odaya sızan güneş, otobüste yanına oturan birinin içten gülümseyişi ya da hiç tanımadığın birinin ‘kolay gelsin’deyişi. Kimi zaman bir kahve kokusu, kimi zaman bir betonun içinden fışkıran çiçek tanesi. Hayat bütün ağırlığına rağmen bize bu küçük  gülümseme sebeplerini cömertçe sunar. Asıl mesele, onları fark edebilecek kadar yavaşlayabilmekte.

Kapımıza sıklıkla gelen kargocunun aynı ses tonuyla söylediği merhaba, bir parkta çocuğunu sallarken iki yabancının kısa da olsa yakaladığı seni anlıyorum bakışı, otobüste kulağımızı tırmalayan telefon konuşmasının tam ortasında ansızın duyduğumuz şen bir kahkaha. Hepsi günümüzü güzelleştiren minik hediyeler. Belki de toplum olarak en büyük gücümüz bu ufak tebessüm nedenlerini birbirimize bulaştırabilmemizdir. Çünkü gülümseme bulaşıcıdır. Bir zincir gibi yayılır ve günün rengini baştan sona değiştirebilir.

Kimi zaman sokakta dalmış yürürken bir eşyamızı düşürdüğümüzde bir yabancının uzanıp onu bize vermesi, sıra beklerken ‘senin elinde az şey var geçebilirsin’ diyebilmek, bunlar büyük kahramanlıklar değil belki ama aslında bizi ayakta tutan hep küçük iyilikler. Çoğumuz bunları unuttuk belki de. Çünkü gündelik telaşlara öyle kaptırıyoruz ki kendimizi adeta dipsiz bir kuyuda gibi debelenip duruyoruz. Kaçımız hala yeni bir güne uyanabildiği için mutlu? Evet söylemesi basit diyorsunuz belki de ama onca zorluğun arasında mutlu bir anı yakalayabilmek aslında çok kolay. Bu bana öyle geliyor ki ufacık da olsa bir anlığına çocukluğa dönebilmek gibi.

Herkes iyi şeyleri hak eder. Onca zorluğa, geçim sıkıntısına, ülkenin içinde bulunduğu çıkmaza rağmen bir çocuğun gülümsemesinde kısa bir anlığına da olsa kendini bulabilmek bizi düze çıkartır. Hani hep sevdiğimiz filmler mutlu sonludur ya, iyiler hep kazanır. Bunu hatırlatmak gerekiyor kendimize sıkça. Bazen olacağına sadece inanmak!

Çünkü biliyoruz ki iyi insanların hatırına dönüyor bu dünya, etrafımızda hala iyi şeyler oluyor. Bir şekilde bir yerlerde insanlar gülümsüyorlar. Dünya hala tüm olanlara rağmen bizim için dönmeye devam ediyor. Böyle ufak detayları yakalamak iyi geliyor hepimize içten içe biliyorum. Çünkü rastladığım an tanıyorum o duyguyu. Gün içinde minnacık bir an da olsa ona sarılıyorum. Siz de öyle yapın. Sahip çıkın o minik gülümseten tanelere.

Bazen koca bir günü değiştiren koca manşetler değil, kaldırım taşının arasından her şeye rağmen çıkan bir papatyadır. Çünkü her birimiz aslında küçük hatırlatmalara açız. Belki de hayatın güzelliği, en beklemediğimiz anda gelen o küçük tebessümlerde gizlidir. Peki siz, bugün kaç küçük mutluluğu fark ettiniz?