Bülbülü altın kafese de koysalar illa vatanım dermiş. Aslında mevzu özgürlükse asıl olan ihtiyaçlardır. Eğer tüm ihtiyaçlarımız karşılanırsa esaretten söz edemeyiz.
Bilgi çağında insanlar bir cep telefonu ile bile tüm işlerini takip edip yaşama yön verebiliyorlar. Bu durumda bir hak kaybından nasıl söz edilebilir. Kocaman bir dünya küçücük bir telefona sığdığına göre kuş kafete mutludur.
Bilmem hatırlar mısınız naylon çorap hikâyesini?
Adamın biri bende görsün diye bir köylü kızı ile evlenir. Akşam gelirken bir naylon çorap alır. Kadın ayakkabı ister, elbise ister, araba ister, ev ister, sonunda eşini değiştirir.
Şimdi burada kadınlar alınabilir ama hikâye böyle…
Sınırlar bizim isteklerimizi kısıtlar özgürlüğümüzü değil. Eğer insanların isteklerini sınırlamazsanız, istekler bitmez. Hep bir fazlasını isteyerek çemberi genişletir.
Arabam var ama şu marka olsun.
Evim var ama bilmem kaç metrekare olsun.
İşim var ama biraz daha çok kazanayım.
İstekler hiç bitmez…
Yaşamdan keyif alabilmek sadece kendi düşüncelerimiz ile mümkündür. Mutluluk eğer kuşun kafesinde ise kuş o kafesten hiç çıkmayacaktır. Çıkarsa da kafasını duvarlara çarpabileceğini bilmelidir.