Modern hayatın karmaşası içinde çoğu zaman fark etmeden kaybettiğimiz bir şey var: içimizdeki çocuk.
Oysa bir zamanlar mutluluk, bu kadar karmaşık değildi. Küçük şeylerle yetinebilmek, bir gülümsemeyle dünyayı güzelleştirmek mümkündü. Benim için çocukluğun en güzel anıları, anneannemin yanında geçen zamanlarda saklı. Bugünün betonlaşmış şehirlerinden çok uzak, doğayla iç içe, sade ama bir o kadar huzurlu bir yaşam… Şimdilerde İstanbul’un gökdelenlerle dolu siluetine baktıkça, geçmişin o samimi mahallelerini hatırlamamak elde değil. O mahalleler sadece evlerden ibaret değildi; içinde paylaşım vardı, doğallık vardı, insanlık vardı.

Anneannemin mütevazi evi, aslında bir çocuğun ihtiyaç duyabileceği en büyük zenginliği barındırıyordu:SEVGİ. Sobalı küçük odalarda geçen kış akşamları, bahçedeki elma ağacının gölgesinde geçirilen yaz günleri… Hepsi bugün bile içimi ısıtan anılar olarak kalıyor. Bir demet papatya götürdüğümde aldığım o içten öpücük, belki de hayatım boyunca tattığım en saf mutluluktu.

Bugünün çocuklarına baktığımızda ise bambaşka bir tabloyla karşılaşıyoruz. Teknolojinin sunduğu imkanlar elbette yadsınamaz; ancak bu imkanlar, çocukların gerçek mutluluğu deneyimlemelerine her zaman katkı sağlamıyor. Eskiden bir horoz şekerinin verdiği sevinci, bugün en pahalı oyuncaklar bile veremeyebiliyor. Çünkü mesele sahip olmak değil, hissedebilmek.

Tüketim odaklı bir dünyada büyüyen çocuklar, çoğu zaman doğadan, sokaktan ve en önemlisi gerçek duygulardan uzak kalıyor. Oyunlar ekranlara sığarken, özgürlük de dört duvar arasına hapsoluyor. Oysa çocukluk, koşmak, düşmek, yeniden kalkmak ve en basit şeylerden mutluluk çıkarabilmek demektir. Belki de asıl mesele çocukların değişmesi değil; bizim onları bu hale getirmemizdir. Ve belki de çözüm, sandığımızdan daha basit: İçimizdeki çocuğu hatırlamak. Çünkü yaşımız kaç olursa olsun, o masum, saf ve sevgiyle beslenen yanımız hala bizimle. Onu kaybetmemek, hatta yeniden keşfetmek mümkün. Günümüzün çıkar ilişkilerine dayalı dünyasında, içimizdeki çocuğa tutunmak belki de en büyük direniştir.

Unutmamak gerekir ki, gerçek mutluluk çoğu zaman en basit anlarda saklıdır. Ve o anlara ulaşmanın yolu, içimizdeki çocuğu yaşatmaktan geçer.
Sevgiyle Kalın..