Ama gelin görün ki İzmit’in bazı noktalarında tabelalar var, yasak var, şikayet var… fakat motorlar hâlâ kaldırımlarda, bina önlerinde, yaya geçişlerinde durmaya devam ediyor.
Şimdi burada herkesin sorması gereken soru şu:
Sorun zabıtanın yetersizliği mi, yoksa vatandaşın kuralları ciddiye almaması mı?
Gerçekçi olmak gerekirse mesele aslında iki taraflı.
Bir tarafta gün boyu onlarca farklı noktaya yetişmeye çalışan zabıta ekipleri var. Şehrin trafiği, pazarı, kaldırımı, işgali derken her noktaya aynı anda müdahale etmek kolay değil. Özellikle motosiklet kullanımının arttığı bir şehirde denetim eksikliği zaman zaman kaçınılmaz hale geliyor.
Ama diğer tarafta çok daha büyük bir problem bulunuyor: Asıl sorun İzmit belediyesinin hemen yanında bulunan bu alan Zabıta birirminin hemen arka tarafı yani zabıtı birimlerinin görmeme ihtimali sıfır.
“Nasıl olsa ceza yazılmaz” rahatlığı.
İşte asıl tehlike burada başlıyor. Çünkü bazı vatandaşlar tabelayı sadece metal bir levha olarak görüyor. Yasak, sadece denetim olduğu zaman hatırlanıyor. Oysa şehir hayatı biraz da karşılıklı saygıyla ayakta durur. Kaldırım yayaya aitse, engelli rampası engelli vatandaş içindirse, oraya motor bırakmak sadece kural ihlali değil; aynı zamanda toplumsal duyarsızlıktır.
Zabıta birimlerinin bu olaya acil çözüm getirmesi gerekiyor. Bölge esnafının sürekli şikayet ettiği alana zabıta yetkisini geçiremiyorsa burada yine bir sorun vardır.
Bugün İzmit’te birçok noktada yayalar motorların arasından yürümeye çalışıyor. Bebek arabasıyla geçen anne de şikayetçi, yaşlı vatandaş da… Çünkü bazı sürücüler birkaç dakikalık rahatlık uğruna herkesin
Yaşam alanını işgal edebiliyor.
Elbette sadece tabela asmak çözüm değil.
Eğer yasak uygulanmıyorsa, vatandaş bir süre sonra o tabelayı ciddiye almamaya başlıyor. Bu yüzden İzmit Belediyesi ve zabıta ekiplerinin daha görünür, daha kararlı ve daha istikrarlı denetim yapması gerekiyor. Bir gün ceza yazıp üç gün görmezden gelmek yerine, düzenli uygulamalar yapılmalı.
Ama dürüst olalım…
Her şeyi belediyeden beklemek de kolaycılık olur.
Kurallara uymayı sadece ceza korkusuyla öğrenen toplumlar hiçbir zaman gerçek şehir kültürünü oluşturamaz. İzmit artık büyüyen bir şehir. Bu şehirde birlikte yaşamayı öğrenmek zorundayız.
Çünkü mesele sadece motor parkı değil.
Mesele, “Ben istediğim yere bırakırım” anlayışıyla “Bu şehir hepimizin” anlayışının çatışmasıdır.
