Hayat bize küçük yaşlardan itibaren pek çok şey öğretiyor.Bunlardan belki de en önemlisi ölçülmek. Boyumuz ölçülüyor, kilomuz ölçülüyor, notlarımız ölçülüyor.Başarımız, maaşımız, takipçi sayımız, aldığımız alkış…Fakat kimse bize şunu öğretmiyor:

İnsan kendi değerini neyle ölçer?

Çoğumuz değeri dış dünyada arıyoruz.Biri bizi beğenirse değerliyiz.Biri takdir ederse başarılıyız.Biri bizimle kalırsa sevilebiliriz.Oysa bunların hiçbiri bizim gerçek değerimiz değil.Bunlar sadece başkalarının bakış açısı.Değer, dışarıdan verilen bir madalya değildir.İçeriden büyüyen bir köktür.

Çoğumuz koşullu sevildik.
“Başarılı olursan…”
“Uslu durursan…”
“Beni utandırmazsan…”

Zihnimiz şunu öğrendi:Sevilmek için bir şey olmalıyım.Oysa insan zaten bir şeydir.Varlığı başlı başına bir kıymettir.Bir çiçek açmak için izin istemez.Bir kuş ötmek için onay beklemez.Biz neden kendimizi hak etmek zorundaymışız gibi yaşıyoruz?

Kendini Değerli Hissetmek aslındaherkes tarafından beğenilmek değildir.

• Hatasız olmak değildir.
• Güçlü görünmek değildir.
• Sessizce yüklerin çoğunu omuzladığında ödüllendirileceğini sanarak devamlı fedakarlıklarda bulunmakla kazanılacak bir şey değildir.

Kendini değerli hissetmek; hata yaptığında kendiniaşağılamamaktır.Yorulduğunda durabilmektir. Ama biz çoğu zaman kendimizin en sert eleştirmeni oluruz. Başka birine söyleyemeyeceğimiz şeyleri kendimize söyleriz. Sonucun her zaman bizim kontrolümüzde olmadığını kabul etmeliyiz. Niyet ederek bir işe başlayabiliriz ve bunun için çabalarız. Sonuç istediğimiz gibi olmasa da çabamız kıymetlidir. Önemli olan nokta çabalamaktır.

Şunu da belirtmeden geçemeyeceğim; üzerimize yüklenen roller aksini işaret etse dekendine zaman ayırmayı lüks sanmamalı insan.Kendine bakmak bencillik değil, ruhsal hijyendir.En değerli yatırım kişinin kendine yaptığı yatırımdır. En büyük yanılgımız ise bir gün bir şey olunca değerli hissedeceğini sanmak…Örneğin zayıflayınca, evlenince, terfi alınca. çocuk sahibi olunca veya daha çok kazanınca. O gün geldiğinde de başka bir eksik bulacağız.Çünkü mesele “olmak” değil, “inanmak”.Değerli olmak bir hedef değil, bir başlangıç noktasıdır.Hiçbir başarısını, hiçbir rolünü düşünmeden kendine bakmalı insan.
Sadece varlığıyla güzelleştiğine inanmalı dünyanın. Ve şunu söylemeli her gün kendine:
“Ben çabalayan, zaman zaman düşen, öğrenen bir insanım. Bu yeterli.”Belki de hayat boyu aradığımız şey,başkalarının bizi değerli görmesi değil; kendi içimizdeki o sessiz kabul cümlesi.Kendini değerli hissetmek;daha fazlasıolmakdeğil, kendinle barışmaktır.Ve insan, kendisiyle barıştığında dünyanın bütün terazileri anlamını yitirir.